Mostrando entradas con la etiqueta XIADA. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta XIADA. Mostrar todas las entradas

miércoles, 19 de febrero de 2014

O mestre da arte de amar

 “¿Habéis amado a una mujer hasta conseguir que refutara leche como si acabara de dar a luz al mismo amor y tuviera que alimentarlo o reventar? ¿Habéis saboreado alguna vez a una mujer hasta hacerle creer que podría quedar satisfecha, solo consumiendo la lengua que le había devorado? ¿Alguna vez habéis amado a una mujer de modo tal, que el sonido de vuestra voz en su oído, provocara en su cuerpo un escalofrío y una explosión de placer de tal intensidad que solo el llanto pudiese aliviar?”.
Palabras do famoso Don Juan, un home que descubriu a verdadeira esencia da muller, atreveríame a dicir, incluso, que o único na historia. Creo que non precisa máis presentacións.
“Hay ciertas mujeres, de rasgos hermosos, con una textura especial en el cabello y una bonita curva en la oreja, que se asemeja al surco de una concha. Dichas mujeres posen unos dedos dotados de la misma fina sensibilidad que sus piernas y sus yemas tienen el mismo tacto que sus pies. Acariciarles los nudillos es como pasarles la mano por las rodillas y este contacto con la parte delicada del dedo es como acariciar suavemente el contorno de los muslos y por último…”.
Comezar a falar del supoñerá, para algúns, una aberración contra a muller, outros dirán que simplemente foi un libertino fora de serie, un ser indesexable e machista. Algúns homes o envexarán e moitas mulleres o desexarán.
As miñas intencións non son facer mudar o pensamento de que non o desexe, pero gustaríame dar unha visión diferente á xa exposta.
Don Juan é un home que vai máis alá do que podes ver na superficie, non é un aproveitado nin un mal home. Podo explicalo, por exemplo, deste xeito: cando un home mata polo seu beneficio ou por diversión (Deus me perdoe a comparación de matar con facer o amor), todo o mundo sinálao co dedo e chámao mal home, non obstante, se foi alguén que matou pola súa patria (algo que consideramos nobre), convértese nun heroe. Con isto pretendo invitarvos a que pensedes o mesmo pero dende o punto de vista do que estamos a falar.
Don Juan estaba mal visto ante os ollos de Deus, era un renegado, un iluminado (seguidor dunha teoría relixiosa que defendía os praceres carnais, que consideraba como divinos. “Una mujer, es lo más cerca que puede estar un hombre de Dios”). Pero el non o facía por el mesmo, senón por ela. Pretendía facerlles sentir o verdadeiro pracer a todas as mulleres que o precisasen. Nunca forzou a ningunha a facer algo que ela non quixese. “Jamás me he aprovechado de ninguna dama. A las mujeres les doy placer, si ellas lo desean, intento que sea el placer más intenso que hayan experimentado jamás”.
Don Juan coñecía o significado da muller e a súa natureza. “Toda mujer es un misterio por resolver pero ninguna mujer le oculta nada a un amor verdadero. El color de su piel nos indica como debemos proceder. Si posé el tono de una rosa en primavera, suave y pálida, hay que acariciarla para abra sus pétalos con el ardor del sol. La piel pálida y pecosa de una pelirroja evoca la lujuria de una ola que rompe en la playa, removiendo lo que yace debajo y haciendo emerger el espumoso deleite del amor”.
Foi entón cando se deu de conta que as mulleres eran seres magníficos. El as vía como seres divinos, algo superior a calquera outra creación. “Sin embargo yo veo a esas mujeres como realmente son: ¡gloriosas, radiantes espectaculares y perfectas! Porque mi vista no se limita al horizonte”. Pensaba que o home non tiña significado sen ela, era insignificante ó seu lado. Para el non existía muller non virtuosa, todas eran fermosas ós seus ollos. “Su belleza no consistía en figuras y formas, sino que resplandecía desde el interior como una estrella”. E facía que elas o sentiran, que se visen a elas mesmas tan fermosas como eran. As facía sentir o que eran, mulleres libres. As facía sentirse valiosas e únicas. “Aunque ninguna metáfora describe con justicia el hecho de hacer el amor con una mujer la analogía más próxima sería la de tocar un instrumento musical poco común”. Outra forma na que describe esta máxica arte: “De repente tuve una revelación, el modo en que está hecho el cuerpo de una mujer, la manera en que responde el cuerpo de un hombre, el fuego que ardía en mis entrañas, el intenso deseo de fundirnos en un solo ser. Todo se concentró en un brillante destello”.
Penso que dá consello ós homes de cómo unha muller debe ser tratada. Ensina a escoitala, observala e ir descubrindo cada rincón do seu corpo, investigando con coidado, deixando que ela sexa a túa mestra no amor e, así, conseguir a total sabiduría do pracer. Cando te esqueces de ti mesmo e deixas que ela leve as rendas é cando conseguirás dar e recibir o maior dos regalos, o amor, a comprensión, o goce e a compaxinación.
“Todo verdadero amante sabe que el momento de mayor satisfacción viene cuando el éxtasis ha terminado y contempla ante sí la flor que se ha abierto bajo su experto tacto”.
Un estudioso no arte de amar, un virtuoso que chegou a convertirse en lenda. Lenda que podemos apreciar e da que podemos aprender, reflexada en libros e películas. Persoalmente, aconséllovos ler El diario perdido de Don Juan ou ver a película Don Juan de Marco, perfectamente interpretada por Johnny Depp no papel de Don Juan (irresitible!).
“¿Nunca habéis conocido a una mujer que os inspire amarla hasta que todos vuestros sentidos se llenen de ella? Inhalándola, saboreándola, descubriendo en sus ojos a vuestros futuros hijos y comprendiendo que vuestro corazón por fin ha hallado un lugar. Vuestra vida empieza con ella y sin ella debe finalizar”.

domingo, 8 de diciembre de 2013

Paixón polo baile

Poucas persoas teñen o que se chama paixón polo baile e creo que é algo innato, que se nace con el.
Dende pequena gústame o baile, a miña nai contoume que cando tiña 1 ano e medio, eu levantabáme, agarrábame a calquera cousa e poñíame a moverme ao ritmo da música. 

O noso corpo escoita unha nota e pónse en movemento... Quen non bailou algunha vez coa fregona, ou cunha balleta na man ou en calequer momento da vida cotiá, aínda que só fora un segundo? Iso é sentir a música.

Agora ben, teño que dicir que eu deixei o baile, non sei porqué, pero deixeino... Só sei que o vivo cando vexo alguén bailar e tamén sei que bailo na casa soa sen que ninguén me vexa para desfogar a rabia que teño no momento dado.

Alessia Mato

sábado, 7 de diciembre de 2013

Ollos de auga, Domingo Villar


Este libro relátanos a investigación que realiza o inspector Leo Caldas sobre o asasinato cometido na illa da Toralla dun músico. Este caso desenvólvese no entorno da cidade de Vigo, concretamente no ambiente nocturno. Durante a súa investigación vese implicado algún personaxe do círculo da alta burguesía viguesa.
Illa da Toralla

É unha novela apaixonante, moi entretida e ao mesmo tempo mézclase co humor que trata de envolver ó lector. Recoméndovos ler esta novela, xa que pasaredes un bo rato rindo coa forma de ser de Rafael Estévez que foi destinado en Vigo por mor da súa forma de traballar coma policía.

Ligazóns de interese:
-Máis información.
                                                         -O autor

Déixovos cunha curtametraxe feita por uns alumnos do IES Mendillo representando esta novela.



Fernando Costa

A TyC Sports usa ao Papa como incentivo para a seleccion arxentina nun anuncio da Copa do Mundo.

A TyC Sports, emisora de TELE da Arxentina especializada en deportes, lanzou este venres unha propaganda sobre a Copa do Mundo utilizando discursos do papa Francisco na Xornada Mundial da Mocidade, en Río.
O vídeo chamado "Xogo Bendito" foi lanzado inmediatamente tras o sorteo dos grupos, no cal a Arxentina quedou con Nixeria, Irán e Bosnia. Como as palabras do Papa arxentino son enchidas de referencias futbolísticas, as imaxes da selección comandada por Lionel Messi casan perfectamente cos discursos feitos en Brasil, en xullo deste ano.
"Que xoguemos en equipo", "nunca estamos sós", "non teñan medo", "sexan protagonistas" e as "cariocas saben recibir ben" son algunhas das frases de Francisco no vídeo.
No video o Papa refirese ao dianteiro portugués Cristiano Ronaldo, nun trocadiño ca palabra cristiáns, en español: "Estes 'cristiáns' son falsos", di.

No remate da propaganda, a emisora aínda provoca coa frase: "Se un arxentino fixo iso no Brasil, imaxine 23".



OPINION PERSOAL
Pareceme que o uso da imaxe do Papa Francisco na publicidade da selección arxentina é un gran acerto. Xuntar o deporte ca relixión, sobre todo nun pais hispano con maioria catolica, aportaria valores de esforzo e superación a xuventude. Os publicistas logran deste xeito unha dualidade futbol-relixión sempre exitosa que que logra  mover as masas,  ademáis o video co seu espirtitu propagandístico (o cal ponme os pelos como escarpias) fai que  supoña un  orgullo para todos os arxentinos saber que a forza de Deus está agora de parte da súa selección. 

ADRIAN SANCHEZ VAZQUEZ. 1ºBAC A.

DÍA A DÍA

Bos días. Xa son as 8 da mañá e toca erguerse para ir almorzar e chegar puntual á clase. Saímos do almorzo e imos xa de camiño á clase pasando un pouco de frío e mollándonos cando o tempo non axuda, que é moi a miúdo.

Despois das 6 horas de clase, voltamos de camiño á residencia todos os deportivistas xuntos para poder comer en compañía. Ao acabar é hora de descansar un pouco, se non hai traballo; ou poñerse a estudar, cando se require. Máis tarde, ás 5, saio da resi para ir ata Abegondo a adestrar e traballar no ximnasio. Xa, catro horas e media máis tarde e rebentado do esforzo físico, volvo para a resi para cear.

Logo, xa toca preparar todo para o día seguinte ou acabar de estudiar o que non deu tempo antes. Sobre as once  ou as once e media xa é hora de deitarse, despois de reunirnos nunha habitación a falar sobre temas variados de cada día.

Estar vivindo na residencia cun grupo de compañeiros ten momentos moi bos: os descansos, as conversacións, os xogos e o compañeirismo. Tamén hai situacións difíciles como cando estás enfermo e non tes ninguén que mire de ti ou cando estás só porque tes que quedar para xogar un partido e os compañeiros marcharon de fin de semana. Ás veces es feliz por estar independente da familia, pero outras veces bótala en falta.

A cotío así pasan os días, aínda que hai veces que esta regularidade se rompe debido a adestramentos noutras horas nas que non contabamos ou a tratamentos cando temos algunha lesión.

Como todo, ten cousas positivas e outras non tanto.
Este é o meu día a día e espero que siga sendo durante varios anos!! Boas noites.

Enrique Fornos

Eu teño medo cando petan na porta pola noite

A todos nos pasa. Algún medo aínda anda recente nas nosas mentes. Pode que se trate de medo á escuridade, á soidade, ás alturas… ou incluso medo a ter medo. Non entende de idade nin sexo, aínda que estes son dous factores que afectan ó tipo de medos que un pode chegar a ter. Pois os anhelos, pensamentos, necesidades e vivencias de cada un (varían co sexo e coa idade) serán as bases que os fundarán.
Dende a aparición da consciencia o medo está presente nas nosas vidas, afecta ós nosos actos e maneiras de pensar, incluso é capaz de illarnos e de crear persoas retorcidas e misteriosas. Se non somos capaces de poñerlle fin, serán capaces de facerse co control das nosas vidas.
Para evitar isto é preciso enfrontarnos a eles e poñerlles cara, pois unha frase di que o valente non é o que non ten medos, senón o que é capaz de enfrontarse a eles. Para isto, pode servir de axuda debuxar como pensas que son e desa maneira, os exteriorizas, os sacas de dentro túa para poder pensar con máis claridade se son ou non tan terribles, pois mentres estean dentro túa non te deixarán pensar ben.
Podemos clasificar os medos en racionais e irracionais. Os racionais teñen unha explicación máis ou menos lóxica, mentres que cos irracionais pasa todo o contrario, por iso dicimos que é mellor exteriorizalos para poder ser realistas.
En xeral, o medo no que todo o resto de medos se pode reducir é o medo ó descoñecido (non me subo ás alturas porque non sei qué pasará se o fago). O descoñecido é debido á ignorancia, o que dá lugar a supersticións e as supersticións, a medos irracionais.
E agora dirásme que o medo ás veces evítanos facer estupideces, pero esa é a razón, non confundas conceptos.
E ti, a qué lle tes medo?
                                                                                                                     Noemí Iglesias

jueves, 5 de diciembre de 2013

Tardes de evasión


O título exposto na miña entrada é todo o que sinto ó tocar o piano, un simple instrumento para moitos, pero para mín que o é todo. Dende pequena sempre foi algo que me chamou moito a atención, e aínda que non comezara antes, aquí atópome na actualidade aprendendo a tocalo con moito entusiasmo, e que algún día poida chegar a ser única e especial.


Cae a tarde. Ese son musical que escoito cada día, esa calma que me transmite palabras e que me gustaría poder compartilas contigo. Unha inmensa paz inflúe na miña mente a estas horas. Sinto a música, vexo como me leva a outra dimensión onde todo é benestar. Desaparecen todos os problemas, xorden sons que entusiasman, e recibir unha gota desa melodía é a mellor maneira de chegar ata un estado emocional. 
Endúlzase o meu pensamento!

Cada minuto que transcorre é infinito. Nada nin ninguén consegue irrumpir o acontecido na miña mente, nin o que absorbe o meu espíritu de piano que se escoita ao lonxe. Soa a música, nesta tarde de inverno, quedo perplexa por estas notas que me levan como o mar. Noto como me seduce a melodía, como me transmite esa calma, alivia o meu pensamento. 
Escoito e evádome deste mundo… quero seguir soñando!

domingo, 17 de noviembre de 2013

Brasil27: Riqueza escondida no lixo


Brasil, en 2012 produciu 64 millóns de toneladas de residuos. A gran maioría deles non foron reciclados podendo causar riscos a saude humada e ó medio ambiente.
Cada ano, Brasil perde 8 billóns de dólares ó enterrar este lixo que podería ser reciclado ou reutilizado.

O 27% dos residuos recaudados comezaron a recibir a destinación correcta grazas os 800 mil colectores e grazas a un sistema de colecta selectiva (presente en 766 municipios brasileños). Isto axuda a diminuir os impactos ambientais e a preservación dos recursos naturais.





A pesar do importante traballo que fan no son valorados. Ó traballar de forma individual dependen de intermediarios. Cada colector representa un pequeno volume deses intermediarios, non teñen ningún poder de negociación é reciben o menos posible polo seu material. Cando forman parte dunha asociación ou coperativa como a de Brasil27, poden engadir volume, o que aumenta o poder de negociación, os ingresos e a súa calidade de vida.
Co fin de defender os colectores creouse Ascampa (Asociación de Colectores y Colectoras de Materiais Reciclables da Rexión, Norte de Palmas )
Está formada por uns 40 recolectores , 12 de eles ademáis da recollida de residuos reciclables, tamén traballan no almacenamento, clasificación e prensado do material. Ademáis diso, a asociación recolle material das escolas e casas do barrio.

O FUTURO
Teñen a intención de ampliar o poder e o área de especialización dos colectores e a creación dunha rede con outras asociacións. Polo tanto, poderán cobrar un precio xusto polos materiais recollidos, aumentalas ventas, defender os dereitos dos colectores e ter acceso ós recursos públicos. 


Sara González Iglesias