Os 3 grandes escritores do século XIX galego

Rosalía de Castro, Manuel Curros Enríquez e Eduardo Pondal foron os 3 grandes escritores da época chamada "O Rexurdimento", etapa cultural que desarrollouse ao longo do século XIX e que tivo como característica principal a revitalización da lingua galega.

O Rexurdimento iníciase precisamente polo libro " Cantares Gallegos " de Rosalía. Este poemario foi a primeira obra do XIX escrita íntegramente en galego. Pero " Cantares Gallegos" non foi só un poemario de alto nivel, senón que foi toda una defensa de Galiza e da súa lingua.

En canto Curros Enríquez, él escribiu a obra " Aires da miña terra " onde identifícase como un gran poeta civil, capaz de conxugar a denuncia social a favor das clases máis desfavorecidas. 

A obra poética fundamental de Pondal é " Queixumes dos Pinos". Neste libro recóllese un total de 91 composición, os cales 89 delas en galego. " Os pinos " é un poema de Pondal, publicado dentro da súa obra " Queixumes dos Pinos" que consta de 10 estrofas, as cales as 4 primeiras dan a letra actual do Himno de Galiza.

Este escritor e poeta galego ingresou no seminario de Santa Catalina de Mondoñedo no ano 1929.
De alí acabou en Madrid, como profesor. Este é o escritor ao que se lle dedicou o dia das letras galegas este ano.
Un dos seus poemas máis coñecidos é Penélope.

Poema no que compara a paciente Penélope, raiña de Itaca que tivo que esperar o seu home Ulises vinte anos, coa nosa querida Galiza.
Xosé María Díaz Castro é encuadrado na Xeración do 1936, con outros autores como Celso Emilio Ferreiro ou Ricardo Carballo. E a sua obra manifestase como unha reflexón sobre o destino humano, a traves da preocupación existencial e relixiosa.

"Hai unha cousa clara como a lus
que non é para min a música do mundo
a promesa raiante da hora enorme
en que se dixo: outro home veu o mundo!

Eu coma un río fondo de recendos,
de voces e de luces: como o aire,
que beixa todo e non se pousa en nada
máis que no sangue, no raíz do sangue ..."

Unha grata experiencia

Cada día síntome máis orgullosa de formar parte do alumnado do IES ELVIÑA, e cando digo isto, é por unha razón de peso. O pasado xoves 15 de Maio contamos coa presenza dun escritor galego coñecido sobre todo pola súa novela "Os fillos do mar", él é Pedro Feijoo.

En primeiro lugar, mostrounos algunhas facetas da súa traxectoria que descoñecíamos, aparte de adicarse á escritura, tamén foi membro dalgúns proxectos musicais galegos como Los Feliz e Lamatumbá. Pero iso, deixou de ser importante para poder centrarse de cheo na literatura, xa que é un longo camiño, debido ós prexuízos que existen contra a literatura galega.

Posteriormente, algúns alumnos fixéronlle varias preguntas dende a súa vida ata as súas obras, unha desas cuestións foi que para escribir tes que sentir algún tipo de paixón ou algo no que te vexas reflexado para poder transmitilo, así que, Pedro respondeu con claridade e dixo que, por exemplo, nos fillos do mar quería deixar a constancia do peso da memoria da historia; a través do protagonista (Simón Varela) que rescatou a historia da cidade de Vigo e das súas construccións. Outra pregunta foi que de quen se había inspirado para escribir as súas novelas, él dixo que de varios autores importantes da historia da literatura galega como Rosalía, pero sobre todo en Eduardo Mendoza e Suso del Toro. Ademáis, tamén nos contou que na súa primeira novela (Os fillos do mar) non quería escribila cunha trama que podía ubicarse en calquer parte da xeografía española, senón todo o contario: construír unha trama que só sucedese en Galicia, utilizando uns referentes galegos, para darlle unha apariencia de novela áxil, entretida, pero cunha historia e cuns referentes nosos. 

Sés

https://www.youtube.com/watch?v=eXJA5NYF_cQ

Acabo de escoitar esta canción na radio galega e deronme ganas de compartir esta canción. 

Esta moza con tan bonita voz e tan simpática estudiou no noso instituto e xa nos fixo unha visita fai un anos.

Deixovos aquí unha entrevista que fixo tamen fai tempo por se vos entra curiosidade sobre ela. 

De todas formas recomendovos que a escoitedes porque paga a pena, prometovolo!

http://pontevedraviva.com/cultura/2202/ses-fago-musica-galego-porque-son-galega-estou-lonxe-avergonzarme-selo/

Xa me diredes! Seguro que vos encanta!

Poema nº 26

Argumento:

Un home expresa o seu amor por unha muller que el idealiza, apórtanos que é triste, solitaria e que habita nos montes.

A muller respóndelle á declaración que a deixe soa, que dende que enviudou non pretende estar con home ningún.

Voz poética:

Primeiro fala o namorado e despois a muller. É unha voz dialogada.

Cantar Popular:

Non contén.

Recursos:

Obsérvanse numerosos epítetos que aportan unha maior musicalidade, hipérbatons que nos amosan os sentimentos que alberga o namorado, metáforas como por exemplo:

"Ti a estrela da mañanciñaque en puras tintas se baña".

Tamén hai paralelismos, anáforas, reiteracións, antítesis e pleonasmo como:

"Ramo verde e iaugua crara".

CANTARES GALLEGOS:

Poema 20:
"Máis ó que ben quixo un día,
se a querer ten afición,
sempre lle queda unha mágoa dentro do seu corazón."

ARGUMENTO OU TEMA: Neste poema a autora intenta explicar que ainda que agora estea sorrindo, houbo momentos nos que o pasou mal por amor. Pero que volvera a ser feliz que volvera namorarse porque as suas experiencias demostran que é asi.

VOZ POETICA: A propia autora, Rosalía

MONOLOGADO OU DIALOGADO? Monologado

COMO INSIRE O CANTO POPULAR? Os primeiros verson pertences a un cantar popular que a autora emplea como comezo e tema do poema, ao que añade a sua propia opinion baseandose na sua experiencia.

RECURSOS: Este poema ten paralelismo e anáfora que lle dan moita musicalidade, metáforas que axudan a explicar os sentimentos, hipérbole para remarcar estos sentimentos e personificación para exaltar aínda máis os exemplos.

Os fillos do mar

Ao comezo da novela atopámonos cun mapa cartográfico da costa sur de Galicia, onde aparecen a ría de Vigo e de Pontevedra. Fronte elas, sitúanse as fermosas illas Cíes e de Ons, onde aparece o Burato do Inferno.

Ponte de Rande (Vigo)

Illas Cíes (Vigo)


Vigo, unha cidade que Pedro Feijoo describe de forma fotográfica: ensínanos as rúas, prazas, os edificios (moitos deles construídos polo arquitecto Pacewicz).

Unha chamada inesperada dunha señora chamada Isabel Llobet cobre de intriga á Simón Varela, un arquitecto mediocre a quen se lle encarga a recuperación dun estanque secado na Casa Grande, xunto a praia de Canido. Prodúcese un Flash-back no que o autor provoca varios xiros no tempo. O falecemento de Isabel será o que de pé aos acontecementos e a causa pola que Simón e Mariña terán que descifrar xuntos.

Novela na que teño que recoñecer que en ocasións se me fixo un pouco lenta e pesada, por exemplo, os diálogos facíanse un pouco longos, e considero que a conversación poderíase manter igualmente pero sen tantas voltas, ou ben porque a intriga e a aventura cortábase de golpe... eses son os meus "pero" da novela. 

Pero a medida que avanzas atópaste enrolado de misterio, acción, historia, aventuras... acción na que non faltarán os narcotraficantes entre os que se sospeita Xulio Ascanio, fillo maior dos Dafonte Llobet, e uns nazis que chegan ó Burato do Inferno para apropiarse do ouro que abandonaran os piratas que o tomaran na Batalla de Rande. Ademáis, Feijoo narrao cargado de ironía, o que fai que nos provoque alguna sonrisa. Eses matices de humor foron os que me motivaron a seguir lendo.

Por último déixovos un enlace dunha entrevista na 41 feira do libro na Coruña.

Burato do Inferno (Illas Ons)

"Wilson Fracasa"

Woodrow Wilson

O relato escrito por Stefan Zweig en "Momentos estelares da humanidade" trata sobre as ideas de Wilson (presidente de Estados Unidos ata 1917) ante a guerra e como os vencedores desta púxeronse na súa contra.

Wilson rexeitaba a guerra, pola contra defendeu unha nova organización no mundo coa que os gobernados estivesen de acordo. Pensado que sería a última, o presidente declaroulle a guerra a Alemaña.

Cando a guerra rematou, Wilson partiu a París a unha Conferencia de Paz, sendo este agardado por unha multitude que cría firmemente nel para acadar a paz.

Sen embargo, os aliados europeos querían venganza, ao que os estadounidenses responderon illándose políticamente e polo tanto rexeitando calquera acordo con París. Este feito impulsaría os conflitos durante a posguerra e o posterior comezo da Segunda Guerra Mundial.

Zweig escribe este relato atendendo ao punto de vista do presidente Wilson e as súas boas intencións a pesar do inminente fracaso. Na súa lectura pódese sentir o entusiasmo co que a xente esperaba ao presidente e a ilusión dos seus obxectivos cumpridos, que por desgraza non chegaron a ser.

Paixón polo baile

Poucas persoas teñen o que se chama paixón polo baile e creo que é algo innato, que se nace con el.
Dende pequena gústame o baile, a miña nai contoume que cando tiña 1 ano e medio, eu levantabáme, agarrábame a calquera cousa e poñíame a moverme ao ritmo da música. 

O noso corpo escoita unha nota e pónse en movemento... Quen non bailou algunha vez coa fregona, ou cunha balleta na man ou en calequer momento da vida cotiá, aínda que só fora un segundo? Iso é sentir a música.

Agora ben, teño que dicir que eu deixei o baile, non sei porqué, pero deixeino... Só sei que o vivo cando vexo alguén bailar e tamén sei que bailo na casa soa sen que ninguén me vexa para desfogar a rabia que teño no momento dado.

Alessia Mato

Tardes de evasión

O título exposto na miña entrada é todo o que sinto ó tocar o piano, un simple instrumento para moitos, pero para mín que o é todo. Dende pequena sempre foi algo que me chamou moito a atención, e aínda que non comezara antes, aquí atópome na actualidade aprendendo a tocalo con moito entusiasmo, e que algún día poida chegar a ser única e especial.

Cae a tarde. Ese son musical que escoito cada día, esa calma que me transmite palabras e que me gustaría poder compartilas contigo. Unha inmensa paz inflúe na miña mente a estas horas. Sinto a música, vexo como me leva a outra dimensión onde todo é benestar. Desaparecen todos os problemas, xorden sons que entusiasman, e recibir unha gota desa melodía é a mellor maneira de chegar ata un estado emocional. 

Endúlzase o meu pensamento!

Cada minuto que transcorre é infinito. Nada nin ninguén consegue irrumpir o acontecido na miña mente, nin o que absorbe o meu espíritu de piano que se escoita ao lonxe. Soa a música, nesta tarde de inverno, quedo perplexa por estas notas que me levan como o mar. Noto como me seduce a melodía, como me transmite esa calma, alivia o meu pensamento. 

Escoito e evádome deste mundo… quero seguir soñando!